Μητσοτάκης στο Politico: Κάποιοι νομίζουν ότι με εκφοβισμό και στρατιωτική δύναμη μπορούν να συντρίψουν το ανθρώπινο πνεύμα

Όπως σημείωσε ο πρωθυπουργός στο άρθρο του, «έχουν μια ανταγωνιστική κοσμοθεωρία και φιλοδοξίες που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου και τις θεμελιώδεις ελευθερίες. Χρησιμοποιούν τη γλώσσα της αγανάκτησης, του ρεβιζιονισμού και της αυτοκρατορικής νοσταλγίας»

Ηχηρό μήνυμα στην Τουρκία στέλνει ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, με άρθρο του στο Politico σημειώνοντας ότι κάποιοι «νομίζουν ότι μπορούν να συντρίψουν το ανθρώπινο πνεύμα με τον εκφοβισμό και τη στρατιωτική δύναμη».

Στο άρθρο του που δημοσιεύτηκε με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής για τη Διαδικασία Συνεργασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (SEECP) που πραγματοποιείται σήμερα στη Θεσσαλονίκη και τις συζητήσεις για την ένταξη χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στην Ε.Ε, επισημαίνει ότι «υπάρχουν εχθρικοί παράγοντες που επιδιώκουν να υπονομεύσουν τις προσπάθειές της Ε. Έχουν μια ανταγωνιστική κοσμοθεωρία και φιλοδοξίες που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου και τις θεμελιώδεις ελευθερίες. Χρησιμοποιούν τη γλώσσα της αγανάκτησης, του ρεβιζιονισμού και της αυτοκρατορικής νοσταλγίας. Νομίζουν ότι μπορούν να συντρίψουν το ανθρώπινο πνεύμα με τον εκφοβισμό και τη στρατιωτική δύναμη. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να δημιουργηθεί ένα κενό για να δράσουν τέτοιοι φορείς — ένα κενό στο οποίο πιστεύουν ότι μπορούν να επιτύχουν».

 

Αναλυτικά όλο το άρθρο του πρωθυπουργού:

H σημερινή Σύνοδος Κορυφής για τη Διαδικασία Συνεργασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (SEECP) στην αρχαία πόλη-λιμάνι της Θεσσαλονίκης, σπουδαίο κέντρο εμπορίου και ιδεών εδώ και πολλούς αιώνες, έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή. Παρουσιάζει μια ευκαιρία να συναντηθούμε και να ανταλλάξουμε σε βάθος ιδέες με τους συναδέλφους μου ηγέτες και να κάνουμε έναν απολογισμό του πού βρισκόμαστε και του τι πρέπει να γίνει επειγόντως.

Η ιστορία μας διδάσκει ότι υπάρχουν περίοδοι ταχέως επιταχυνόμενων αλλαγών που απαιτούν άμεση αφύπνιση. Ο κόσμος έχει αλλάξει πολύ τους τελευταίους μήνες, και ως εκ τούτου, βρισκόμαστε σε μια καθοριστική στιγμή — ιδιαίτερα για τα Δυτικά Βαλκάνια και την ευρύτερη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Είναι καιρός η Ευρωπαϊκή Ένωση να αναγνωρίσει την υπαρξιακή σημασία της ενσωμάτωσης αυτής της περιοχής στην ευρωπαϊκή οικογένεια και πρέπει να ενταθεί με αυτοπεποίθηση για να το κάνει — ξεκινώντας από τα Δυτικά Βαλκάνια.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, υπήρχε μια επικρατούσα πεποίθηση στη Δύση – αφού αποδείχθηκε αφελής – ότι η μάχη για τις αξίες και τα ιδανικά είχε κερδηθεί. Η ιστορία της Ευρώπης, που ορίστηκε από τις βίαιες συγκρούσεις και τους δύο παγκόσμιους πολέμους, θεωρήθηκε ότι έστρεψε τη γωνία προς την ειρήνη, την ευημερία, τη συνεργασία και το κράτος δικαίου.

Ο απρόκλητος, παράνομος και φρικτός πόλεμος στην Ουκρανία έχει αποκαλύψει ανελέητα πόσο άστοχες ήταν τέτοιες αντιλήψεις.

Παρόλο που το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ήταν μια στιγμή μεγάλης ελπίδας και αισιοδοξίας, έθρεψε ταυτόχρονα έναν επικίνδυνο εφησυχασμό. Είναι ένας εφησυχασμός για τον οποίο τώρα πληρώνουμε ακριβό και δεν έχουμε την πολυτέλεια να εφησυχάζουμε ξανά.

Οι σημερινές συναντήσεις προέρχονται λιγότερο από δύο εβδομάδες από τη συνάντηση ΕΕ-Δυτικών Βαλκανίων στις Βρυξέλλες και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όπου θα μπορούσαν να ληφθούν σημαντικές αποφάσεις για την περιοχή και το μέλλον του μπλοκ. Και τα Βαλκάνια, όπως πολλές φορές στο παρελθόν στην ιστορία τους, στέκονται ξανά στην πρώτη γραμμή των ανταγωνιστικών σφαιρών επιρροής — δυσοίωνοι δονήσεις μπορούν να γίνουν αισθητές κάτω από την επιφάνεια.

Είναι, επομένως, καιρός η ΕΕ να είναι ειλικρινής με τον εαυτό της και με την περιοχή.

Το 2003, και πάλι στη Θεσσαλονίκη, η ΕΕ πρόσφερε ένα πολιτικό όραμα συμμετοχής και πρότεινε μια διαδικασία που θα οδηγούσε στην ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Όμως, τα σχεδόν 20 χρόνια που έχουν περάσει, οι διαδικασίες προσχώρησης γίνονται όλο και πιο περίπλοκες και απαιτητικές, και το όραμα γίνεται θολό, ξεθωριασμένο στα μάτια των απογοητευμένων και απογοητευμένων πολιτών.

Η ΕΕ συνεχίζει να μιλά για συγκεκριμένη δέσμευση στα Δυτικά Βαλκάνια και αναμένει την πλήρη εκπλήρωση των όρων και μεταρρυθμίσεων που έχει θέσει. Ωστόσο, η περιοχή το ερμηνεύει αυτό ως κόπωση από τη διεύρυνση της ΕΕ και συνεχή μετακίνηση των στόχων. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει επιδεινώσει απλώς την αίσθηση ότι η εστίαση της ΕΕ μετατοπίζεται.

Αναλογιζόμενος όλα αυτά τώρα το 2022, για άλλη μια φορά από τη Θεσσαλονίκη, όπου θα μας συνοδεύσουν ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της ΕΕ και o Γερμανός Καγκελάριος, μου φαίνεται ότι ως χώρες μέλη της ΕΕ πρέπει να κάνουμε το τολμηρό αλλά απαραίτητο βήμα για να να ολοκληρώσουμε το πολιτικό όραμα του 2003. Και θα πρέπει να το κάνουμε με έναν ιστορικά και πολιτικά ουσιαστικό τρόπο, θέτοντας επιτέλους μια απτή και χρονικά δεσμευμένη προοπτική για να εκπληρώσουμε την υπόσχεσή μας. Πρέπει να οικοδομήσουμε εμπιστοσύνη ότι όταν η ΕΕ εκθέτει ένα όραμα, έχει την πρόθεση και την ικανότητα να το ακολουθήσει.

Ανυπομονώ να υποστηρίξω αυτήν την υπόθεση, όχι μόνο σε όσους παρευρίσκονται στη σύνοδο κορυφής σήμερα, αλλά και σε άλλους ηγέτες από ολόκληρη την ΕΕ — συμπεριλαμβανομένου του φίλου μου, του Γάλλου Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν. Είναι τόσο βαθύς στοχαστής όσο και άνθρωπος δράσης που έχει ήδη εκθέσει φιλόδοξες και καινοτόμες ιδέες για το μέλλον της Ευρώπης, οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως έμπνευση για τις συζητήσεις μας.

Αλλά το μήνυμά μου σήμερα είναι σαφές: σύμφωνα με καθορισμένα κριτήρια, ας προσφέρουμε την ένταξη όλων των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ έως το 2033 — ένα φιλόδοξο αλλά εφικτό χρονοδιάγραμμα. Αυτό έχει καθυστερήσει πολύ. Και το πρώτο βήμα πρέπει να είναι μια απόφαση σε δύο εβδομάδες στις Βρυξέλλες για να «ξεμπλοκάρει» ο δρόμος για τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία.

Στην ευρύτερη περιοχή, η ΕΕ πρέπει να αγκαλιάσει το γεγονός ότι το νέο γεωπολιτικό τοπίο έχει επιβάλει μια διαφορετική πραγματικότητα — αυτή που περιλαμβάνει χώρες όπως η Ουκρανία και η Μολδαβία στην προοπτική της ΕΕ. Αυτό αντικατοπτρίζεται στην Κοινή Δήλωση της Συνόδου Κορυφής που θα εγκριθεί σήμερα. Η ΕΕ πρέπει να το δει αυτό όχι ως απόσπαση της προσοχής από την εξέλιξή της, αλλά ως ευκαιρία για μετασχηματισμό.

Κοιτάζοντας πίσω, η ΕΕ θα πρέπει να είναι περήφανη για όλα όσα έχει επιτύχει. Το ευρωπαϊκό εγχείρημα είναι ένα μοναδικό πείραμα που έχει αποδειχθεί ότι είναι ο πιο επιτυχημένος εγγυητής της ειρήνης, της σταθερότητας, της οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής ευημερίας στην ήπειρο. Αλλά το μέλλον δεν θα περιμένει, και δεν μπορούμε να κάνουμε τον χρόνο να σταματά – όλη η ζωή είναι τελικά εξέλιξη.

Είναι σαφές ότι τέτοιες βαθιές αλλαγές στον κόσμο γύρω μας απαιτούν από την ΕΕ να διεξαγάγει επειγόντως μια σοβαρή και ειλικρινή εσωτερική συζήτηση για το μέλλον της διεύρυνσης — για το πώς και το πότε. Πρέπει να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε πώς βλέπουμε τον εαυτό μας να μεγαλώνει και να εξελίσσεται.

Στα Βαλκάνια, όπως και αλλού, υπάρχουν εχθρικοί παράγοντες που επιδιώκουν να υπονομεύσουν τις προσπάθειές μας. Έχουν μια ανταγωνιστική κοσμοθεωρία και φιλοδοξίες που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου και τις θεμελιώδεις ελευθερίες. Χρησιμοποιούν τη γλώσσα της αγανάκτησης, του ρεβιζιονισμού και της αυτοκρατορικής νοσταλγίας. Νομίζουν ότι μπορούν να συντρίψουν το ανθρώπινο πνεύμα με τον εκφοβισμό και τη στρατιωτική δύναμη. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να δημιουργηθεί ένα κενό για να δράσουν τέτοιοι φορείς — ένα κενό στο οποίο πιστεύουν ότι μπορούν να επιτύχουν.

Αυτές θα είναι οι σκέψεις που θα πάρω μαζί μου από τη Θεσσαλονίκη στις Βρυξέλλες. Θέλω να πιστεύω ότι η ΕΕ είναι έτοιμη να ανταποκριθεί στην πρόκληση της διαμόρφωσης του μέλλοντος της ηπείρου μας με τρόπο που θα διασφαλίζει τη σταθερότητα και την ευημερία για τις επόμενες γενιές. Ήρθε η ώρα να τηρήσουμε την υπόσχεσή μας στη Θεσσαλονίκη.